Persoonlijk

Hoofddoek maar geen terrorist~

Nou ben ik niet zo’n huilebalk, maar vandaag kreeg ik het voor elkaar om in huilen uit te barsten midden in de stad. Daar stond ik dan. Grote meid van rond midden twintig, bruin kleurtje, hoofddoekje op en tranen die rolde over mijn wangen. Gelukkig was het rond 9 a 10 uur in de avond en al na zonsondergang. Dus ik kon mijn tranen redelijk goed voor mezelf houden.

Mijn werkoverleg is net afgelopen en vandaag had ik de auto niet mee. Geen probleem bedacht ik me. Even buiten wachten om de bus te pakken naar centraal en dan binnen een half uurtje ben ik ook thuis. Na even gewacht te hebben pak ik de bus en stap ik uit op centraal om de volgende bus te pakken die richting mijn huis gaat. Daar aangekomen ga ik bij het wachtplekje staan voor mijn bus nummer. Naast mij ligt een rugzakje op het bankje.

Een mooi beige rugzakje met roze bloemen erop. Die is een meisje vast vergeten bedenk ik me. Net opdat moment stopt er een bus naast me. De chauffeur stap ook even later uit met zijn geldkoffer stevig in zijn hand. Zijn dienst zit erop en hij gaat naar huis. “Meneer, deze tas die lag hier al toen ik kwam aanlopen. Ik denk dat iemand die is vergeten. Ik weet niet wat erin zit, maar is het misschien handiger als u die mee neemt om te bewaren? Voor het geval iemand die zoekt?” ja dat is een goed plan, zegt de chauffeur en hij nam de rugzak mee.

Niks aan de hand. Lief meisje (al zeg ik het zelf =)) die een goede daad verricht voor een mede mens. Nog geen halve minuut is er voorbij en ik voel een paniek aanval opkomen. Nou heb ik nooit een paniek aanval gehad, maar als ik de verhalen van mensen mag geloven, dan was dit een paniekaanval. Ik kreeg het warm, voelde mijn hart bonken in mijn keel en het zweet brak me serieus uit. Ik zag in een flits voorbij komen hoe ik op de grond zat in een koude, donkere cel met alleen een wc erin. En op de achtergrond hoorde ik een nieuwspresentatrice zeggen. MOSLIM MEISJE VAN MIDDEN TWINTIG IS OPGEPAKT VOOR HET PLAATSEN VAN EEN BOM!

Ik wist niet wat ik moest doen. Ik weet nog dat ik tegen de chauffeur zei dat ik niet wist wat er in zat. Maar wat als ze me niet geloofden. Er volgde de 10 langste minuten ooit en ik wist niet hoe ik me moest kalmeren. Het bleef maar door mijn hoofd spoken. Wat nou als er echt iets in de tas zat. Wat nou als die aardige buschauffeur gewond raakt. Wat nou als ze me niet geloven. =( Uiteindelijk kwam de bus. Ik ben ingestapt en ben ergens gaan zitten. Net toen de bus ging rijden zag ik nog drie tiener meisjes richting de koffie kamer van de chauffeurs lopen. Ik weet niet of ze voor de tas kwamen en ik zal het nooit weten. Maar ik voelde me wel weer kalm worden. Ik ben gauw naar huis gegaan. Ik heb thuis ook nog een potje lopen huilen en heb maar de laptop open geklapt om het van me af te schrijven.

Er valt zoveel hier over te zeggen, maar ik kan het moeilijk allemaal kwijt in één blogpost. Ik ben niet perfect, bij lange na niet. Dat weet ik en dat is prima. Wat ik probeer te delen is dat ik geen slechte persoon ben. En ondanks dat mijn geloof in de westerse media wordt afgeschilderd als de duivel ben ik dat niet. Ik heb van thuis uit geleerd om je mede mens te helpen. Dat is wat ik vandaag deed en dat zal ik blijven doen. En mocht ik dat ook ooit nodig hebben, dan hoop ik dat jij ongeacht wie je bent en waar je vandaan komt, dat ook voor mij kan doen.

Opmerking over deze post zijn altijd welkom. Graag communiceren op een volwassen en respectvolle manier. Bedankt voor het lezen en een fijn dag nog.

Maryam Medina ~

 

 

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s